speellijst |




 
FR | EN
Aa - Aa - Aa - print
De Morgen 18/04/07
INTERVIEWS

"Goesting geeft de doorslag"
Acc'enten 03/07

"Het was tijd om eens diep te gaan"
De Morgen 18/04/07

Liefde, wat is dat eigenlijk?
De Standaard 18/04/07


RECENSIES

2007

Passanten in elkaars leven
De Standaard 20/04/07

Wouter Hillaert over De Eenzame Weg

Ramblasblog 20/04/07

Pijnlijke driehoeksrelatie bij STAN
Gazet van Antwerpen 24/04/07

Eenzaamheid als onvermijdelijkheid
8 weekly, 24/04/07

Het nu is zoek
De Morgen 25/04/07

Stan diagnosticeert eenzaten van Arthur Schnitzler
De Huisarts 26/05/07

Vermoeiend virtuoos
Knack 02/05/07

De eenzame weg
Zone 09 09/05/07

Illusieloos theater
Elsevier weblog 16/05/07

Geestig en verwarrend
Het Parool 18/05/07

Het is de taal die telt bij STAN
de Volkskrant 18/05/07

Verfrissende Schnitzler
De Telegraaf 18/05/07

De Eenzame Weg
www.simber.nl 18/05/07

Zonder een spoor van emotie
NRC 19/05/07

Terloops het leven tegemoet en achterna
Trouw 21/05/07

2009

Le Chemin solitaire créé par une troupe flamande
Agence France-Presse 16/11/09


RADIO

Stijn Van Opstal en Natali Broods over De Eenzame Weg (mp3)
interview Radio 1 - Neon, 10/04/07

Pol Arias over De Eenzame Weg (mp3)
recensie Radio 1 - Neon, 19/04/07

Wouter Hillaert over De Eenzame Weg (mp3)
recensie Klara - Ramblas, 19/04/07

­

"Het was tijd om eens diep te gaan"

interview met Natali Broods en Damiaan De Schrijver


'Een bestaan zonder pijn is even armzalig als een bestaan zonder geluk', klinkt het in De eenzame weg van Arthur Schnitzler. Het is heel andere koek dan de komedies die Stan de laatste seizoenen collectief speelde.


“We blazen wel elke nevel van romantiek en sentimentaliteit van Schnitzler af”, nuanceren Damiaan De Schrijver en Nathalie Broods. “Je leest zwart, maar op scène wordt het wit.”

Dat benieuwt, want de grote kracht van de Weense fin de siècle auteur Arthur Schnitzler (1862-1931) ligt net in de weemoedige sfeer die zijn stukken ademen. Ze zijn geschreven met een pen als een strijkstok, op de snaren van het onderbewuste. Of het nu gaat om zijn hardnekkig terugkerende verleidingsscènes (zoals in Reigen) of om naijver van oud tegen jong (zoals in Het wijde land, nu bij de Theatercompagnie), steeds ligt er die schemer van herfstavonden vol herinneringen over.

In De eenzame weg (1904) komt het allemaal samen als de aanmodderende schilder Julian Fichtner aan de jonge militair Felix bekent dat hij zijn echte vader is. Hij heeft zijn telg jaren niet gezien, en wil nu, na de dood van Felix’ moeder, terug bij diens jeugd intrekken. Maar iedereen is gedoemd tot zijn eigen eenzame pad, en zoonlief kiest voor zijn praktische vader, professor Wegrat. Zijn zus Johanna zoekt intussen de vleierijen op van schrijver von Sala, maar werpt zich uiteindelijk in de armen van de dood. Vervulling heet hier verval.

“We vonden het tijd om eens diep gaan”, zegt De Schrijver. “Niet dat een komedie geen diepgang kan hebben, maar af en toe moet je recente parcours eens goed tackelen. En voor de donkere kant van de mens is Schnitzler toch een betere gids.” De Stannen  deden in 1996 al eens zijn Liebelei met de Studio-afstudeerklas van Tine Embrechts (die nu ook meespeelt), maar voor de rest hebben ze weinig ervaring met de Oostenrijker. “We zijn weer in zijn werk gedoken, en daar had ook Anatol of Reigen kunnen uitkomen. Maar als je dan toch voor zijn dialogen gaat, kies je dit stuk.”

Alweer speelt het zich af in de hogere klassen, zoals ook die vele stukken van Thomas Bernhard die jullie hebben gespeeld. Wat zoeken jullie daar precies?
De Schrijver: “Als je repertoire speelt, kom je daar gewoon sneller op uit. Goede woorden zoek je bij goede schrijvers, en niet toevallig is Schnitzler net als Tsjechov een dokter. Die mannen hadden een spaarcentje opzij, en zij konden het zich permitteren om al eens wat tijd te spenderen aan reflecteren. Maar het gaat ons in hun burgerlijk drama niet om het milieu, maar om eigen afwegingen die je erin herkent. Als wij het goed doen, gaat De eenzame weg over scheiden, kinderwensen, kapotte dromen. Dingen die iedereen raken.”

Wat raakte jullie zelf precies in deze Schnitzler? Wat willen jullie ermee bijdragen?
De Schrijver: “We hebben gekozen om het psychoanalytische smeersel dat erover hangt, zoveel mogelijk weg te halen. De zwaarte eraf, en zo het kale skelet vrijleggen. Wat je dan ziet, is hoe iedereen met het verleden en zijn verdriet omgaat, in plaats van erin te blijven steken. Wij gaan het verdriet voorbij: hoe lopen mensen over de scherven?”
Broods: “Ik moest erg denken aan die films van Suzanne Bier: Open Hearts, en onlangs nog After the Wedding. Door één plotwissel, één geheim dat bovenkomt, verschuiven plots alle onderlinge verhoudingen."

Maar zijn die films niet juist heel emotionele kleinoden, het tegendeel van kale skeletten?
Broods: “Dat is het verschil tussen film en theater. Als ik op de filmset moet huilen, dan laad ik me daar voor op, en zijn het echte tranen. Maar in theater ga ik me geen dertig keer zitten toeknijpen voor elke voorstelling. Dat was net de grote bevrijding toen Damiaan en co. les kwamen geven aan Studio Herman Teirlinck: zeg de dingen zo gevoed mogelijk, in plaats van ze te illustreren. Je steekt je net veel minder weg.”

Hoe pakken jullie hier die klassiek psychologische rollen van Schnitzler aan?
De Schrijver: “Om de psychologie niet te incarneren, maar juist bloot te leggen, is elk personage verknipt over meerdere spelers. Zo wordt eenduidige identificatie doorkruist en zie je meerdere perspectieven.”
Broods: “Daar gaat het stuk ook over: iedereen had in zijn leven meerdere keuzes, maar koos er maar één. Wij tonen met die rolverdeling terug die oorspronkelijke mogelijkheden. We hebben wel zo gekozen dat iedereen voeling heeft met wat hij zegt. Soms vind ik dat surplus in de moeder, soms in de dochter, soms in de actrice.”
De Schrijver: “Ik kan me voorstellen dat het een grote denkoefening vraagt van het publiek. We zijn hier nog nooit zo ver in gegaan. Maar het was nu het moment, met dit stuk.”


Wouter Hillaert, De Morgen, woensdag 18 april 2007
 
© 2001-2014 tg STAN / alle rechten voorbehouden |
- Aa - Aa - Aa - print | top