speellijst |




 
FR | EN
Aa - Aa - Aa - print
Zone 09 09/05/07
INTERVIEWS

"Goesting geeft de doorslag"
Acc'enten 03/07

"Het was tijd om eens diep te gaan"
De Morgen 18/04/07

Liefde, wat is dat eigenlijk?
De Standaard 18/04/07


RECENSIES

2007

Passanten in elkaars leven
De Standaard 20/04/07

Wouter Hillaert over De Eenzame Weg

Ramblasblog 20/04/07

Pijnlijke driehoeksrelatie bij STAN
Gazet van Antwerpen 24/04/07

Eenzaamheid als onvermijdelijkheid
8 weekly, 24/04/07

Het nu is zoek
De Morgen 25/04/07

Stan diagnosticeert eenzaten van Arthur Schnitzler
De Huisarts 26/05/07

Vermoeiend virtuoos
Knack 02/05/07

De eenzame weg
Zone 09 09/05/07

Illusieloos theater
Elsevier weblog 16/05/07

Geestig en verwarrend
Het Parool 18/05/07

Het is de taal die telt bij STAN
de Volkskrant 18/05/07

Verfrissende Schnitzler
De Telegraaf 18/05/07

De Eenzame Weg
www.simber.nl 18/05/07

Zonder een spoor van emotie
NRC 19/05/07

Terloops het leven tegemoet en achterna
Trouw 21/05/07

2009

Le Chemin solitaire créé par une troupe flamande
Agence France-Presse 16/11/09


RADIO

Stijn Van Opstal en Natali Broods over De Eenzame Weg (mp3)
interview Radio 1 - Neon, 10/04/07

Pol Arias over De Eenzame Weg (mp3)
recensie Radio 1 - Neon, 19/04/07

Wouter Hillaert over De Eenzame Weg (mp3)
recensie Klara - Ramblas, 19/04/07

­

De eenzame weg

recensie


Op hun sterfbed biechten mensen wel eens een levenslang verzwegen geheim op. Niet zo met Gabrielle Wegrat. Zij nam haar geheim mee in het graf. Ondanks haar zwijgzaamheid komt na haar overlijden toch aan het licht dat haar 23-jarige zoon Felix een buitenechtelijk kind is. Door de revelatie van deze waarheid komen de familieleden én hun entourage oog in oog te staan met verdrukte gevoelens, foute keuzes en gemiste levenskansen. Herinneringen blijken gebaseerd op onjuiste interpretaties, mensen etaleren dubbele gezichten, echte vader-zoonrelaties worden plots vals. Rake woorden vallen.

Arthur Schnitzler schreef de familietragedie De eenzame weg in 1904, maar het stuk is allerminst een dinosaurusfossiel. Het verhaal heeft moeiteloos de tand des tijds doorstaan. De tekst verdraagt zelfs zonder problemen de hedendaagse regie-ingreep die Tg Stan toepast. De zes acteurs krijgen niet elk één rol toebedeeld, maar wisselen voortdurend van personage. Wie denkt dat dit aanleiding geeft tot verwarring en onduidelijkheid heeft het mis. Je moet er wél de aandacht bijhouden, maar eens je goed weet wie de personages precies zijn, zorgt die inwisselbaarheid zelfs voor een meerwaarde.

De eerste confrontatie tussen Felix en zijn natuurlijke vader is sowieso een hoogtepunt in het stuk, maar wanneer vader en zoon tijdens hun gesprek ook nog van rol verwisselen, krijgen hun woorden een extra vernislaag mee. Enkele malen begint een scène met een intense omarming, maar je weet pas wie wie omhelst als de dialoog begint. Eerst krijgt het publiek comfortabel de tijd om zelf in te vullen of het misschien om een verzoenend gebaar gaat tussen de vader en de verloren zoon of om een liefdevolle omhelzing tussen de dochter Johanna en haar geliefde?

De verschillende spreek- en acteerstijlen van de acteurs werpt bovendien telkens een ander licht op één personage. Ze verkrijgen hierdoor een rijkere inkleuring. De scène wordt ook letterlijk overspoeld met wisselend licht: soms helwit, soms autostradegeel. Op de grond staan huishoudtoestellen die een misleidend gezellige huissfeer oproepen. De muziek die je tussen de taferelen hoort, klinkt repetitief: de geschiedenis herhaalt zich, maar steeds met andere mensen, in andere families.

Hetzelfde stuk, dezelfde personages, maar steeds andere acteurs. Zolang het maar die van Stan zijn!


Zone 09, VC, 9 mei 2007

© 2001-2014 tg STAN / alle rechten voorbehouden |
- Aa - Aa - Aa - print | top