Na 12 jaar staat acteur Damiaan De Schrijver opnieuw met een
monoloog van Thomas Bernhard op scène. Hij staat er niet letterlijk
alleen voor. STAN-collega Jolente De Keersmaeker zit mee op het podium
van de Bourlaschouwburg, als steun en toeverlaat, en als souffleuse. Zo
toont Brandhout. Een irritatie liefdevol de kunst van het
acteren, terwijl de tekst van Bernhard met een bijzonder scherpe blik
"de toneelspeler" analyseert en de kleine kanten van het kunstzinnig
milieu genadeloos fileert. De Schrijver brengt een monoloog van Bernhard, deredactie.be, Karlien Vanhoonacker, 30/01/09
“Wachten
jullie ook op de toneelspeler?” Hoofdrolspeler en observator Damiaan De
Schrijver brak de voorstelling met een simpele zin open. Het publiek
keek inderdaad uit naar de onbekende toneelspeler. Maar ze verwachtte
vooral een overdonderende voorstelling. En die kregen de mensen ook. Brandhout. Een inspiratie in plaats van een irritatie, antwerpsekleppers.be, Jan Slaets, 30/01/09
Brandhout. Een irritatie is de eerste echt geslaagde
Bernhard-voorstelling in minstens vijf jaar, een komedie met de
snelheid en moorddadigheid van een muizenval, een lange monoloog die
niet verveelt. Dat is te danken aan De Schrijver, die de vertolking van
zijn leven weggeeft, maar ook aan Jolente De Keersmaeker, die als
souffleuse op het podium zit te zwijgen, maar opmerkelijk vaak
bijdraagt aan de humor van de voorstelling. Komedie met de snelheid en moorddadigheid van een muizenval, De Standaard, Mark Cloostermans, 02/02/09
De
dag waarop een goede vriendin zichzelf heeft opgehangen, wordt de
verteller uitgenodigd voor een ‘kunstzinnige avond’. Hij neemt de
uitnodiging aan, terwijl hij een bloedhekel heeft aan dergelijke
bijeenkomsten. Vol spijt ontsteekt hij vervolgens in een moppermonoloog
waarin iedereen het moet ontgelden: het Weense kunstestablishment,
specifieke individuen daarbinnen, en, niet in de laatste plaats, de
ik-figuur zelf. ... De
Schrijver doet dat meesterlijk. Meesterlijke mopperaar, De Volkskrant, Karin Veraart, 02/02/09
Ondanks de kwalijke toon van de ganse predicatie
en Bernard die de tekst handtekent met zijn lange, intellectualistische
zinnen, wordt de monoloog opvallend licht gebracht. Damiaan De
Schrijver speelt met veel humor, hij lijkt als speler een zekere
afstand ten opzichte van zijn personages te behouden waardoor de tekst
toegankelijker wordt. Brandhout. Een irritatie, Zone 09, Sanne Nuyens, 03/02/09
Damiaan De Schrijver is een toneelspeler die kan schakelen ... Hij schakelt hier in de luide, extatische en aan decibellen overmatig rijke
regionen van de overlevingskunst. Zo dicht op onze neus, de
grote zaal verkleinend tot een intieme speelruimte en vervolgens weer
vergrotend tot de enorme bonbonnière die zij is. Het vereist, anders gezegd, een grote mate van beheersing &
controle, een hoge graad van geslepenheid, en Damiaan De Schrijver ís
zo'n scherp geslepen toneelspelersdiamant. Kunstzinnig afval, De Groene Amsterdammer, Loek Zonneveld, 01/03/09
Zo nu en dan bewust schmierend, struikelend over zijn eigen
ijdelheid baant De Schrijver zich een weg tussen schijnwereld en echte
wereld, fulminerend tegen alles en iedereen die slechts buitenkant
vertegenwoordigt, haast stikkend van misantropie en zelfhaat. Juryrapport, Nederlands Theater Festival 2009, 20/05/09
Brandhout. Een irritatie is één lange monoloog, opgevoerd door
Damiaan De Schrijver. Slechts halverwege de voorstelling knipperen heel
kort de lampen: De Schrijver wordt een ander personage, maar op het
eind blijken die twee personages toch heel veel met elkaar gemeen te
hebben. De behaaglijkheid van ons onbehagen, vti.be, Christophe Van Gerrewey, 27/05/09
