Buskruit en het wiel opnieuw uitgevonden


Nora , de versie van Het Poppenhuis gemaakt door de Belgen van STAN, licht voor wie het interesseert de echte beweegredenen toe van elk personage uit Ibsens naturalistisch pareltje (vooral die van Krogstad de chanteur, die in andere handen alweer een lompe schurk uit een goedkoop melodrama of een well-made play had kunnen zijn, en die van Kristine, de pragmatische werkende vrouw aan wie op het einde het heerlijke lot te beurt valt waarnaar Nora al zo lang verlangde).

Alles speelt zich af voor de ogen van de gasten, alsof de personages wedijveren voor de aandacht en goedkeuring van een derde personage – wij, het publiek. In één beweging wordt de synthese gemaakt van Brechts en Stanislavski's principes, terwijl ook Ibsens tijdloze kunst tot uiting komt. De materialistische en individualistische grondslag van Nora's streven wordt ook duidelijk – ze is vrijzinnig in alle betekenissen van het woord. Het hele stuk lang maken de acteurs de emotionele evolutie van de personages goed zichtbaar, waarbij ze ons eraan herinneren dat er een theater bestaat waarin de positie van de acteur evolueert, met andere woorden: het wiel is al uitgevonden.

Jorge Louraço, Público (PT), 12 juli 2012

Nederlands