Hoe speel je een honderd jaar oude familietragedie fris en voor een hedendaags publiek? De mensen van Stan, aangevuld met Stijn van Opstal en Natali Broods (en Tine embrechts, nvdr), gingen de uitdaging aan om De Eenzame Weg van Arthur Schnitzler op te voeren. Ze maakten er een meer dan intrigerend kijkstuk van.

Het probleem met De Eenzame Weg is niet dat de tekst honderd jaar oud is, maar dat de geplogenheden nu eenmaal veranderd zijn. Wat toen controversieel was, is dat nu veel minder. De dramatische kern van het verhaal is hoe mensen omgaan met het feit dat de moeder is vreemdgegaan met de beste vriend van haar man. De zoon die uit die relatie is voortgekomen, heeft nooit geweten wie zijn natuurlijke vader is. Als hij dat wel ontdekt, barst de bom.

Stan heeft een schitterende strategie ontdekt om de tekst te spelen. Centraal staat de leugen en elke keer weer wordt die ontkend. Daardoor cirkelen de personages rond de hete brij, en doet het er ook niet toe wie wie speelt. Damiaan De Schrijver en Frank Vercruyssen spelen de rol van minnaar van de moeder en de bedrogen echtgenoot. Stijn Van Opstal is meestal zoon Felix, maar in een prachtige confrontatie met zijn natuurlijke vader (op dat moment Damiaan De Schrijver) neemt hij de rol van minnaar op zich én imiteert hij de speelstijl van Damiaan.

Het levert een moment van spookachtige schoonheid op, en het maakt ook iets duidelijk. Deze tekst gaat niet over een conflict tussen personen, maar weerspiegelt de vertwijfeling van een persoon die de waarheid niet onder ogen durft of kan zien. Stan accentueert dat door personages de ronkende volzinnen van Schnitzler te laten herhalen, bepaalde houdingen enkele keren in te nemen of gebruik te maken van repetitieve muziek.

De Eenzame Weg is toneel zoals het altijd zou moeten zijn. Intellectueel uitdagend, speels, geestig en confronterend.

Gazet van Antwerpen, Peter Haex, 24 april 2007

Nederlands