tg STAN speelt Bedrog

Bedrog van Harold Pinter is, sinds de verschijning in 1978, nog altijd een geliefd verhaal bij theatergroepen. Deze voorstelling is niet alleen al ontelbare keren wereldwijd opgevoerd, in 1983 is deze verfilmd onder de titel ‘Betrayal’ met Ben Kingsley, Jeremy Irons en Patricia Hodge in de hoofdrollen. Het Antwerpse toneelspelersgezelschap STAN brengt een mooie en ingetogen versie op de planken.

Een leuk detail is dat Pinter, jaren na het verschijnen van Bedrog , toegegeven heeft dat deze voorstelling gebaseerd is op zijn eigen affaire met televisiepresentatrice Joan Bakewell van 1962 t/m 1969. In deze periode zat de schrijver midden in een onstuimige relatie met actrice Vivien Merchant. Sterker nog: deze verhouding schijnt zelfs de rechtstreekse aanleiding geweest om Bedrog te schrijven.

Onorthodoxe schrijfwijze
Met van het schrijven van Bedrog heeft Pinter een nogal onorthodoxe schrijfstijl gehanteerd. De voorstelling begint bij het einde en eindigt met het begin. Iets wat niet echt gebruikelijk was in die tijd. Het hoofdpersonage Emma ziet, vier jaar nadat ze haar affaire met Jerry (de beste vriend van haar echtgenoot) beëindigd heeft, haar vroegere minnaar terug. Tijdens deze ontmoeting praten ze over hun verhouding die zeven jaar heeft geduurd en wordt de impact die het op hun leven heeft gehad duidelijk. Niet alleen op die van hun, maar ook op het leven van Emma’s echtgenoot Robert. De situatie wordt nog gecompliceerder wanneer Jerry erachter komt dat Robert al jaren op de hoogte is van Emma’s buitenechtelijke escapades en deze, vreemd genoeg, lijkt te accepteren.

Robby Cleiren, Jolente de Keersmaeker en Frank Vercruyssen nemen het publiek mee in een leven van bedriegen en bedrogen worden. Stukje bij beetje worden de laagjes, die over de ziel van de personages zitten, afgepeld zodat deze uiteindelijk volledig bloot komen te liggen. Vooral Vercruyssen is, in zijn rol van bedrogen echtgenoot, hier heel sterk in. Stapje voor stapje laat hij de kwetsbaarheid van zijn personage zien. De Keersmaeker zet een nogal timide Emma neer. Zij lijkt soms nogal onzeker over te komen wat niet helemaal past bij de rol. Cleiren zet een prima Jerry neer. Vooral wanneer blijkt dat zijn affaire niet zo geheim is als dat hij dacht, laat hij goed merken dat hij zich een slachtoffer van de situatie voelt.

Concentratie is onontbeerlijk
De structuur waarmee Bedrog is opgebouwd, is niet altijd even makkelijk te volgen. Een flinke dosis concentratie is onontbeerlijk. Vooral omdat er nogal veelvuldig gebruik gemaakt wordt van 'flashbacks' en de spelers continu op het speelvlak aanwezig zijn. Om duidelijk te maken wanneer er een verandering in de tijd plaatsvindt, verwisselt De Keersmaeker van outfit. Enerzijds een subtiele oplossing maar anderzijds leidt het wel af omdat het omkleden op het podium gebeurt. Desalniettemin is het een mooie voorstelling. Een absolute aanrader voor diegene die van voorstellingen met diepgang houdt. De acteurs weten te overtuigen en spelen met enthousiasme en plezier. Ook aan de tekst is niet getornd, hiermee blijven ze trouw aan het oorspronkelijk scenario van Pinter. Theaterjournaal heeft de Belgische première bezocht maar vanaf 2 november is de voorstelling in Nederland te zien.

Theaterjournaal.nl , Monica Hoogmoed, 20 oktober 2011