• info
  • credits
  • speellijst
  • beelden
  • video
  • pers
Voorstellingsdata in het verleden weergeven

archief

Geen speeldata
wo 18 april 2007
20.30
première
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
do 19 april 2007
20.30
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
vr 20 april 2007
20.30
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
za 21 april 2007
20.30
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
wo 25 april 2007
21.00
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
do 26 april 2007
21.00
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
vr 27 april 2007
21.00
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
za 28 april 2007
21.00
Antwerpen
Monty

+32 3 2389181
website
wo 2 mei 2007
20.30
Leuven
STUK

+32 16 320320
website
do 3 mei 2007
20.30
Leuven
STUK

+32 16 320320
website
za 5 mei 2007
20.30
Brugge
De Werf / ism CC Brugge

+32 50 330529
website
di 8 mei 2007
20.00
Sint-Niklaas
Cultuurcentrum Sint-Niklaas / Schouwburg

+32 3 7783366
website
do 10 mei 2007
20.15
Maasmechelen
Cultuurcentrum Maasmechelen

+32 89 769797
website
vr 11 mei 2007
20.00
Gent
Vooruit / in Minard

+32 9 2672828
website
za 12 mei 2007
20.00
Gent
Vooruit / in Minard

+32 9 2672828
website
zo 13 mei 2007
20.00
Gent
Vooruit / in Minard

+32 9 2672828
website
di 15 mei 2007
20.30
Amsterdam
Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond

+31 20 6266866
website
wo 16 mei 2007
20.30
Amsterdam
Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond

+31 20 6266866
website
do 17 mei 2007
20.30
Amsterdam
Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond

+31 20 6266866
website
vr 18 mei 2007
20.00
Haarlem
Toneelschuur

+31 23 5173910
website
za 19 mei 2007
20.00
Haarlem
Toneelschuur

+31 23 5173910
website
wo 23 mei 2007
20.30
afgelast!
Rotterdam
Rotterdamse Schouwburg

+31 10 4118110
website
vr 25 mei 2007
20.30
Tongeren
Cultuurcentrum De Velinx

+32 12 393800
website
za 26 mei 2007
21.00
afgelast!
Den Bosch
Verkadefabriek

+31 73 6818160
website
di 29 mei 2007
20.30
Utrecht
Theater Kikker

+31 30 2319666
website
wo 30 mei 2007
20.30
Utrecht
Theater Kikker

+31 30 2319666
website
vr 1 juni 2007
20.30
Mechelen
nOna ism Cultuurcentrum Mechelen

+32 15 203780 of 294000
website
za 2 juni 2007
20.30
Mechelen
nOna ism Cultuurcentrum Mechelen

+32 15 203780 of 294000
website
zo 3 juni 2007
20.30
Mechelen
nOna ism Cultuurcentrum Mechelen

+32 15 203780 of 294000
website
wo 6 juni 2007
20.30
Brussel
Kaaistudio's

+32 2 2015959
website
do 7 juni 2007
20.30
Brussel
Kaaistudio's

+32 2 2015959
website
vr 8 juni 2007
20.30
Brussel
Kaaistudio's

+32 2 2015959
website
za 9 juni 2007
20.30
Brussel
Kaaistudio's

+32 2 2015959
website
Anatol (1893) - Familie (1893) - Liebelei (1895) - Die überspannte Person (1896) - Reigen (1897) - Halbzwei (1897) - Der Grüne Kakadu (1898) - Freiwild (1898) - Der einsame Weg (1904) - Komtesse Mizzi oder Der Familientag (1909) - Der Schleier der Pierrette (1910) - Das weite Land (1911) - Professor Bernhardi (1912) - Komödie der Verführung (1924)

Doorgaans bewonen mensen enkel de middelste verdieping van hun huis, waar ze zich comfortabel installeren, lekker warm, omgeven door alle luxe. Ze dalen zelden af naar de lager gelegen ruimtes, waar ze denken dat er geesten huizen die hun kippenvel bezorgen; ze beklimmen zelden de toren, waar ze hoogtevrees krijgen als ze naar beneden kijken of in de verte turen. Natuurlijk zijn er mensen die juist graag in de kelder verblijven, omdat ze zich beter voelen in het donker dat hen doet huiveren dan in het licht dat hen confronteert met hun verantwoordelijkheden; terwijl anderen net de toren verkiezen, waar hun blik zich kan verliezen in onmeetbare verten die ze toch nooit zullen bereiken. Maar het meest ongelukkig zijn zij die heen en weer blijven lopen tussen de kelder en de toren, zich altijd op de trappen bevinden, en de echt bewoonbare ruimtes overlaten aan het verval en het stof.

uit: Arthur Schnitzler, Aphorismen und Betrachtungen

professor wegrat
gabriele, zijn vrouw
felix, zijn zoon
johanna, zijn dochter
julian fichtner, schilder
stephan von sala, schrijver
reumann, dokter
irene herms, actrice
dienaars

eerste bedrijf : natali johanna en later dokter reumann, tine ook johanna en dokter reumann maar op andere momenten, jolente even felix maar vooral gabriele, stijn vooral felix maar ook even sala, damiaan alleen wegrat, adriaan alleen sala
tweede bedrijf : damiaan julian en adriaan sala maar ook damiaan sala en adriaan julian, jolente irene herms maar later natali, stijn alleen felix, tine alle dienaars
derde bedrijf : natali sala en later johanna, tine even johanna dan dokter reumann, jolente eerst felix maar daarna stijn behalve wanneer damiaan heel even felix is dan is stijn julian, damiaan eerst wegrat dan julian en dus ook heel even felix, adriaan julian als damiaan wegrat is maar dan is felix gewoon weer stijn
vierde bedrijf : stijn sala en later felix, tine johanna en een dienaar, adriaan sala als stijn sala niet is, jolente felix als stijn felix niet is, natali irene herms, damiaan julian
vijfde bedrijf : damiaan julian, stijn felix, tine dokter reumann, jolente wegrat, adriaan sala, natali johanna

 
 

tg STAN speelt "De Eenzame Weg"

Passanten in elkaars leven
De nieuwe voorstelling van Stan is straf, bitter theater. Wat meteen opvalt aan deze versie van De eenzame weg, is de tekstzegging. Je zou deze tekst heel letterlijk kunnen spelen. De acteur kleurt dan de verwoorde emotie netjes in en blijft binnen de lijntjes. Dat doet Stan niet. Nu eens staan de acteurs enigszins ironisch naast hun tekst. Op andere momenten ,,onderspelen'' ze de gevraagde emoties, om meteen daarna juist larger than life te gaan. Maar dat is niet alles. De acteurs wisselen ook vaak van rol. De sleutel zit in een zinnetje dat Frank Vercruyssen uitspreekt: ,,Neem een acteur zijn rol af en vraag of hij het decor waar hij in staat, nog altijd mooi vindt.'' En dus geven de acteurs hun rol regelmatig door aan een collega. Dat vraagt wat oplettendheid van de kijker, maar het effect is ook vaak grappig. Zoals de acteur zich niet in zijn rol kan ingraven, zo mogen de personages er niet van uitgaan dat hun levens altijd hetzelfde zullen blijven. De dingen kunnen razendsnel veranderen en à la limite zijn wij allemaal maar passanten in elkaars levens - bloedbanden of niet.
De Standaard, Marc Cloostermans, 20/04/07

Pijnlijke driehoeksrelatie bij Stan
Stan heeft een schitterende strategie ontdekt om de tekst te spelen. Centraal staat de leugen en elke keer weer wordt die ontkend. Daardoor cirkelen de personages rond de hete brij, en doet het er ook niet toe wie wie speelt. Damiaan De Schrijver en Frank Vercruyssen spelen de rol van minnaar van de moeder en de bedrogen echtgenoot. Stijn Van Opstal is meestal zoon Felix, maar in een prachtige confrontatie met zijn natuurlijke vader (op dat moment Damiaan De Schrijver) neemt hij de rol van minnaar op zich én imiteert hij de speelstijl van Damiaan. Het levert een moment van spookachtige schoonheid op, en het maakt ook iets duidelijk. Deze tekst gaat niet over een conflict tussen personen, maar weerspiegelt de vertwijfeling van een persoon die de waarheid niet onder ogen durft of kan zien. De Eenzame Weg is toneel zoals het altijd zou moeten zijn. Intellectueel uitdagend, speels, geestig en confronterend.
Gazet van Antwerpen, Peter Haex, 24/04/07

Eenzaamheid als onvermijdelijkheid
Stan zou Stan niet zijn als ook in deze voorstelling de positie van de acteur ten opzichte van het personage niet ter discussie werd gesteld. De spelers vertolken in de voorstelling nu weer de rol van het ene personage en dan weer de rol van het andere. Dat gaat zelfs zo ver dat er regelmatig door twee spelers in een dialoog van rol wordt verwisseld. Verwarrend? Wel een beetje, maar ook heel verfrissend en uitnodigend. Van de toeschouwer wordt een actieve houding verwacht, omdat hij anders hij weinig van het verhaal meekrijgt. De manier waarop de spelers met de tekst omgaan wisselt ook voortdurend. De ene keer ligt er enorme zwaarte in de dialogen, de andere keer overheerst juist de ironie. Het begrip afstand staat ook in relatie tot de thematiek van het stuk. Wordt je er een gelukkiger mens van als je mensen op afstand houdt? Of staan de mensen om ons heen sowieso op afstand? Misschien is juist het zoeken naar een doel in het leven wat deze personages kenschetst. Daarbij overheerst de eenzaamheid die allen voelen, het gevoel moederziel alleen het eigen levenspad te moeten aflopen. Dat raakt.
8weekly.nl, Nina Slagter, 24/04/07

Illusieloos theater
Het gaat niet meer om Professor Wegrat, zijn stervende vrouw en zijn zoon Felix die erachter komt dat hij een onecht kind is van schilder Julian Fichtner, nee het gaat om naamloze, inwisselbare vaders en zonen en hoe die twee om elkaar heen blijven draaien. Of het gaat om zomaar twee geliefden die elkaar niet kunnen naderen. STAN abstraheert van Schnitzler, zou je kunnen zeggen, en brengt het drama terug tot een kale kern: mensen die vastzitten in leugens, in onmacht, in eenzaamheid.
‘Men kan alleen verliezen wat men bezit. Men kan alleen bezitten waar men recht op heeft,’ zegt een van de personages. Het is illusieloos maar daarom niet minder mooi theater.
Elsevier weblog, De Toneelmeester, 16/05/07

Geestig en verwarrend
Tegenover de ontheemde individualisten van Schnitzler zet Stan de warmte en de solidariteit van het toneelcollectief. In een loepzuiver gespeelde monoloog legt Frank Vercruyssen met zijn nonchalante intensiteit uit dat onbaatzuchtige liefde niet bestaat, omdat de mens altijd streeft naar wederkerigheid. Maar zijn boodschap wordt doelbewust onderuit gehaald door de warme omhelzingen van de acteurs tussen de scènes. Die passen helemaal niet bij de afstandelijke personages, maar laten de ontroerende eenvoud van menselijk contact zien.
Het Parool, Simon van den Berg, 18/05/07

Het is de taal die telt bij STAN
De Eenzame Weg stamt uit 1904 en speelt rond de eeuwwisseling, maar daar is bij STAN eigenlijk weinig van te merken. Vertaling en aanpak doen Schnitzler recht: hier staan mensen van alle tijden voor dilemma’s van alle tijden. Het is vooral de taal die telt, de dialogen sprankelen. Afgezien van een komisch detail hier en daar, doet zich het thema gelden, herkenbaar en duister tegelijk: de eenzaamheid van ieders levensweg.
De Volkskrant, Karin Veraart, 18/05/07

Verfrissende Schnitzler
Tg STAN maakt individueel verdriet inwisselbaar en persoonlijke keuzes arbitrair. "Een bestaan zonder pijn is even armzalig als een bestaan zonder geluk", zegt Schnitzler. Dat gevoel van het putten van bevrediging en plezier uit tegenslagen in het leven als dood, ziekte en afscheid, weten de acteurs feilloos en op momenten met gepaste ironie over te brengen.
Tg STAN is gezegend met louter kwalitatief hoogwaardige spelers, dus dat is sowieso al genieten. Tg STAN biedt met 'De Eenzame Weg' hoogwaardig, onorthodox toneel.
De Telegraaf, Annet de Jong, 18/05/07

tekst Arthur Schnitzler

Nederlandstalige voorstelling van en met Natali Broods, Jolente De Keersmaeker, Damiaan De Schrijver, Tine Embrechts, Adriaan Van den Hoof, Stijn Van Opstal en Frank Vercruyssen
Franstalige voorstelling van en met Natali Broods, Jolente De Keersmaeker, Damiaan De Schrijver, Nico Sturm en Frank Vercruyssen

kostuums An D'Huys
licht Thomas Walgrave
decor tg STAN
techniek Raf De Clercq, Clive Mitchell en Tim Wouters
vertaling Nederlandstalige voorstelling Ger Thijs
vertaling Franstalige voorstelling Martine Bom

met dank aan Erwin Wurm

productie tg STAN

première Nederlandstalige versie 18 april 2007, Monty, Antwerpen
première Franstalige versie 14 november 2009, Théâtre Garonne, Toulouse

duur 2 uur zonder pauze