Lieve Frie,

 onze gedachten zijn bij jou en je dierbaren vandaag.

We kunnen er niet bij zijn op je afscheid vandaag: Stan gaat vanavond in Toulouse in première met de Franse versie van Poquelin II.

21 mei 2003 gingen we in Brussel met onze eerste Poquelin in première op jouw festival.

Een dikke 10 jaar voordien hield je het Kunstenfestivaldesarts onder de doopvont en je haalde ons erbij.

We speelden ‘ the importance of being Earnest’ in het Engels, JDX - a public enemy in het Frans, Dantons dood in Théâtre Varia

we gingen in het Nederlands in première in Théâtre 140.

Je liet ons muren slopen, daagde ons uit, legde de lat hoog.

Maar je wou ons aan de wereld laten zien en het moest goed zijn.

Dank daarvoor Frie. Het heeft ons mede gemaakt tot wat Stan nu is.

13 jaar later nam je ons mee naar Rabat, Tunis, Cairo, Damascus en Beiroet.

Je liet ons een andere wereld zien. Het scherpte onze geesten, liet wind door onze hoofden waaien, maakte ons nederig,

Voor diegenen die erbij waren werd het een ijkpunt in ons denken over theater.

Dank daarvoor Frie.

In 2014 vroeg je ons mee te komen naar Wenen. Om praktische redenen hebben we toen voor de dans gepast.

Maar de uitnodiging was weer aanleiding om met elkaar te spreken en onze geesten te scherpen.

 Dappere grootse wilde weerbarstige Frie,

dank voor wie je was en zult blijven voor ons.

Dank voor de liefdevolle stampen die je ons gaf.

tg Stan