Over de doden niets dan goeds

Absurditeit, knap acteerwerk en de dood staan centraal in ""Redde wie zich redden kan" geen slechte titel" van tg STAN. Dit tweede deel uit de Bernhard-trilogie doet lachen en fronsen.

In de vorm van vijf ' Dramoletten' krijgen we aan de hand van losstaande, kleine dramaopvoeringen een beeld van een maatschappij waarin nazistisch en fascistisch gedachtegoed onderhuids welig tiert. Tg STAN doet dit met de sterke dialogen die zo typerend zijn voor hen, maar ook met onrechtstreekse gebeurtenissen. Zo leidt het ongeval van een buurman tot een sterk racistische discussie over Turken. Een conflict binnen een koppel over wiens zus ze wel of niet bezoeken, brengt ons bij een snedige vergelijking tussen Duitsland en Italië.
Bovendien staat, naast jaloezie om andermans geld en luxe, de dood centraal. In elk van de vijf 'Dramoletten' keert dit terug. De ene keer triomfantelijk, dan weer tragisch. Duidelijk is dat de dood op ieders leven een grote impact heeft, wat hier op verschillende wijzen zeer goed vertolkt wordt in de verschillende mini-drama’s. Achter het schijnbaar gelukkig zijn, wat de personen meestal trachten uit te stralen, voelen we vaak diepe frustraties en angst over talloze zaken in het dagelijkse leven. Dit wordt verbloemd door agressie en humoristische grootspraak. Deze gelaagdheid maakt het toneelstuk interessant om te bekijken en geeft achteraf ruimte om nog nieuwe inzichten op te doen.

Omkleedpartijtjes

De zwaarheid van tekst en thema verlicht tg STAN door een gekke, erotisch getinte omkleedpartij tussen de verschillende 'Dramoletten' door. Hieraan moet het publiek duidelijk wennen. Wanneer Damiaan De Schrijver de eerste maal bijna volledig uit de kleren gaat - op een huidskleurige slip na - houdt het publiek letterlijk de adem in. Door de juiste opmerking op het juiste moment wordt deze spanning geheel weggenomen en is het lachen geblazen. Ook Jolente De Keersmaeker blinkt hierin uit: haar gelaatsuitdrukkingen alleen al zijn genoeg om de mensen op hun knieën te krijgen.
Tg Stan zorgt kort gezegd voor een avond waar lachen en verward zijn elkaar tijdig afwisselen. Ondanks het oudere thema snijden ze zeer bewust thema’s en pijnpunten in onze huidige maatschappij aan. Die zorgen voor het nodige gemompel, maar tegelijk beseft iedereen in zijn binnenste dat ze eigenlijk gelijk hebben.

www.cjp.be, Yana Pannecoucke, 21 februari 2010

Nederlands