Het leven na een scheiding

Anderhalf jaar geleden zag Oscar van den Boogaard, auteur van onder meer het roerende De heerlijkheid van Julia , acteurs Sara De Roo en Steven Van Watermeulen in een bewerking van Goethes Stella , en prompt stelde hij voor om een theatertekst voor hen te schrijven. Dat stuk, met de zinnelijke titel Lucia smelt , is een heldere maar geladen ontmoeting geworden tussen twee ex-geliefden die elkaar moeilijk kunnen lossen.

'Zeg dan dat het voorbij is", zegt Sara De Roo tegen Steven Van Watermeulen. Ze staan elk op twee tegenovergestelde hoeken van een witte mat, waarop een architecturaal plan is aangebracht. Een ontwerp van de B-architecten, die onder meer de Beursschouwburg renoveren en voor de modehappening Landed/Geland het Antwerpse stadsbeeld van reusachtige fluorescerende kleurvakken voorzagen. Een plan dat het appartement voorstelt waar een man en een vrouw tot voor zes maanden samenwoonden, tot hij haar verliet, omdat hij het niet meer uithield, omdat zij hem er te veel hielp aan herinneren wie hij was. En nu staat hij daar plots terug. Dat de navelstreng tussen de twee geliefden nog niet helemaal doorgeknipt is, blijkt uit het anderhalf uur durende gesprek dat volgt.

Terwijl de temperatuur in de theaterzaal stijgt, wordt ook de sfeer op de mat steeds broeieriger. Aan vier zijden ingesloten door een muur van toeschouwers voeren De Roo en Van Watermeulen onschuldige dialogen over het rokje van Veronique Branquinho dat zij kocht of haar nieuwe bankstel. Het gesprek helt echter voortdurend gevoelig over naar de relatie die ze hadden, en die als een zeurderige pijn blijft aanslepen. "Ik wil niet aan het lijntje worden gehouden", zegt zij, maar onder haar defensieve houding weifelt ze even erg als hij.

Oscar van den Boogaard heeft in zijn eerste theatertekst Lucia smelt de ontmoeting tussen twee mensen die uit elkaar zijn, maar toch verbonden blijven, schrijnend herkenbaar en heerlijk gevat opgetekend. Daarvoor inspireerde hij zich op een aantal films, waaronder Ingmar Bergmans Scènes uit een huwelijk , op autobiografisch materiaal en op De Roo en Van Watermeulen. Van den Boogaard was gecharmeerd door de verwantschap die hij tussen de acteurs voelde in de Goethe-bewerking Aanvankelijk onder de naam Stella , een voorstelling waarin de twee veeleer als collega's op de scène stonden. En dus gaan de STAN-actrice en de gastacteur in Lucia smelt als zichzelf een liefdevol gevecht aan.

Die ambiguïteit leidt ertoe dat een aantal uitspraken over theater de dialoog binnensluipen. "Al die mensen die denken dat ze acteur zijn, ik krijg er wat van", verkondigt De Roo ongezouten. Van Watermeulen herinnert zich hoe ze vroeger samen naar de voorstellingen van 'Maatschappij Harmonia' gingen kijken, een knipoog naar het Nederlandse collectief Maatschappij Discordia. Dat balanceren tussen fictie en realiteit zorgt er eveneens voor dat Lucia smelt geen banale twist tussen ex-geliefden wordt. Bovenal spelen De Roo en Van Watermeulen een man en een vrouw, om het even welke man en vrouw. Dat wordt beklemtoond door kleine details. Zo creëert De Roo op een gegeven moment een afstand door een blonde pruik op te zetten en imiteren beide acteurs zwijgzaam huishoudelijke handelingen. Ze durven al eens ontsporen in anekdotes of in eindeloze discussies over een contract of een tube tandpasta, maar in se blijft hun verhaal universeel. De liefde is immers niet rechtlijnig of rationeel te vatten, maar is een spel van aantrekken en afstoten, van twijfels en zekerheden. Dat onderhuidse besef roepen De Roo en Van Watermeulen erg lucide op, zij vaak met een kwinkslag, hij meer ingehouden.

De Morgen, Sally De Kunst, 30 juni 2001

Nederlands