Subtiel theatraal kleinood van onmacht

De saxofoon krijst en sputtert. Muzikant Eric Morel bijt bijna in zijn instrument tot het klanken loslaat die naar adem lijken te happen. Een hoorn die het af en toe uitschreeuwt. Zoals de man en de vrouw het zo nu en dan uit zouden willen schreeuwen. Zoveel pijn doet hun verleden.

Als ze gaan spreken staan ze nog in het halfduister. Ze hebben elkaar nog niet ontmoet, praten nog in zichzelf. Had zij deze ontmoeting wel moeten arrangeren? Ze kan nog terug. Maar ze delen een verleden. Een pijnlijk verleden.

Aarzelend wegen ze hun woorden. Op elk kort zinnetje volgt de nuchtere constatering dat ze ook hun mond hadden kunnen houden, maar ja, ze hebben het al gezegd. En dan, eindelijk, ontstaat er na vallen en opstaan een gesprek. Maar of ze elkaar echt bereiken blijft een geheim.

Gerardjan Rijnders houdt van geheimen. Hij wil met zo min mogelijk woorden zoveel mogelijk zeggen. Zijn zinnen zijn open, vaak raadselachtig en laten veel speelruimte voor de acteurs. Aan de vertolking van Sara de Roo (van Stan) en Guy Dermul (van Dito Dito) is ditmaal een muzikant toegevoegd die ons tijdens de pauzes in de tekst zijn commentaar inblaast.

De voorstelling van 'zien en zien' is bijna abstract. De enige actie komt van de taal en de muziek. Een man en een vrouw die elkaar proberen te bereiken: vechtend met ingesleten patronen die wortelen in een lang en ver verleden. De pijn die ze delen komt beetje bij beetje aan het licht en tenslotte kunnen we het raden. Samen hebben ze een ondraaglijk verlies geleden.

Zonder dat dit expliciet wordt gemaakt is 'zien en zien' min of meer een vervolg op Pick-Up waarin een man en een vrouw elkaar met woorden bestookten in een relatie die net zo uitgesleten was als de groef van een plaat. Ditmaal is de toon minder koortsachtig: rustiger. Maar ook somberder.

Soms herhalen ze elkaar: zozeer zijn deze twee nog met elkaar verbonden.

De muzikant vult dat aan: zijn sax jammert het uit. Per avond worden de acteurs die trouwens indrukwekkend mooi spelen, begeleid door een andere muzikant. En het zal heel bepalend zijn voor de sfeer of er een pianist, een violist, een gitarist of deze saxofonist staat. Met elkaar zorgen zij voor een subtiel theatraal kleinood waarin de onmacht in een liefdesrelatie te bereiken suggestief wordt verbeeld.

de Volkskrant, Marian Buijs, 20 januari 2004

Nederlands