Innemende worstelpartij in een gebroken relatie

Actrice Sara De Roo laat een blonde pruik door haar handen gaan. Zo nu en dan plukt ze wat aan de haren en af en toe zet ze hem op. Dan is ze even iemand anders, niet per se de Sara De Roo van daarnet. Soms is ze zo maar een vrouw als iedere andere vrouw, die kampt met problemen in haar relatie; een verbintenis van bijna tien jaar, die zes maanden terug werd ontbonden.

Auteur Oscar van den Boogaard schreef Lucia smelt , zijn toneeldebuut, speciaal voor De Roo en acteur Steven Van Watermeulen. In het innemende Lucia smelt dragen zij hun eigen naam en zijn zij ook allebei acteurs; terloops maken ze een opmerking over het vak, gewoon omdat dat deel uitmaakt van hun leven, net als rekeningen of een nieuw rokje van Veronique Branquinho.

Dat zijn de minder gevaarlijke passages in hun dialoog, die een aanvang neemt als hij, na zes maanden scheiding, weer eens op bezoek komt.

Een man en een vrouw, begin dertig, kampend met de liefde, of het einde daarvan. Beiden vrezend iets definitiefs te doen. Zij verwijt hem geen beslissing te durven nemen, hij verwijt haar haar vlijmscherpe tong en kant-en-klaar oordeel. Het is een worstelpartij van bijna anderhalf uur op de vierkante meter, benauwend, hilarisch, teder en drukkend - en naar het einde toe heel even moeizaam, als er nog een langgerekte paringsdans wacht.

De Roo kan enorm uitschieten om daarna de situatie als geen ander te relativeren, Van Watermeulen is ingetogen. Aan vier zijden omgeven door publiek, zijn ze haast letterlijk opgesloten in haar appartement, bestaande uit een wit tapijt voorzien van plattegrond - als een tekening van een binnenhuisarchitect.

Hun lichaamstaal drukt afwisselend verbondenheid en afkeer uit, afkeer van zichzelf, de ander, de situatie. Fel en abrupt lichtspel kleurt hun stemmingen.

De tekst is soepel, bedrieglijk eenvoudig soms. Wat begint als herkenbaar gekibbel, ontvouwt zich als een gelaagd geheel, verschuivend van twee tastbare types naar abstracte figuren en terug, eindigend in die specifieke, intieme houding: als lepeltjes.

de Volkskrant, Karin Veraart, 24 september 2001

Nederlands